Amerikaanse propaganda

Tijdens de ‘State of the Union’, het jaarlijkse moment dat de president zijn koers verkondigt aan het Congres en het Amerikaanse volk, eerde Donald Trump Navy SEAL Ryan Owens. Owens kwam om het leven bij een inval van commando’s in Jemen, in opdracht van Trump. Terwijl de president zijn lovende woorden uitsprak, waren de televisiecamera’s bijna vier volle minuten gericht op Owen’s rouwende vrouw Carryn.

Snikkend en applaudisserend werd ze getroost door Trump’s dochter Ivanka. De hele kamer, Republikeins en Democratisch, stond tezamen om volhoudend te klappen, terwijl Trump tussendoor zijn voorgeschreven lovende woorden uitsprak.

Het was, zoals bedoeld, een krachtig TV-moment. Ongeacht de politieke motivatie die erachter zat, zal iedereen die keek grote empathie hebben gehad. Kijkend naar een vrouw in rouw, die zichtbaar moeite had om emotioneel om te gaan met het recente en onverwachte verlies van haar man.

Commentatoren op televisie kondigden met gevoel van dramatiek aan dat dit het moment was dat Trump ‘presidentieel’ werd. Ondertussen walgden de vertrouwde favoriete tegenstanders van de president van het moment. Ze beschuldigden Trump ervan om de emoties, en zelfs Carryn Owens, uit te buiten voor zijn eigen politieke gewin.

Hoewel er zeker waarheid zit in de claim dat het politiek opportunistisch is van Trump om de tragiek van soldaten te gebruiken in een speech, is deze tactiek amper nieuw te noemen. De criticasters zeggen het niet, maar Barack Obama had het regelmatig over het lijden, sterven en de opoffering van soldaten in zijn politieke speeches. Bijvoorbeeld toen de oud-president, op hetzelfde podium als Trump, een emotionele rede bracht over Cory Remsburg, die gewond raakte bij een bomaanslag in Afghanistan.

De aanval in Jemen die Owens het leven kostte, doodde ook dertig andere mensen, inclusief vele burgers en zeker negen kinderen. Geen van deze slachtoffers werd genoemd door Trump, laat staan dat ze applaus kregen in het bijzijn van hun nabestaanden. Dat komt omdat ze Jemenitisch waren en niet Amerikaans. En dus niet de moeite waard.

Dit is een standaard stukje oorlogspropaganda. We richten ons op de westerse slachtoffers, we horen hun namen en hun levensverhalen en de tragedies die hun naaste families moeten doorstaan. Tegelijkertijd worden de onschuldige mensen die de Amerikaanse regering doodt – en die zijn er altijd in veelvoud – steevast genegeerd. Het ontmenselijkt de andere kant van het verhaal.

Washington
Het Vietnam Veterans Memorial, ook wel De Muur genoemd.

In de hoofdstad Washington staat een monument voor de 58.000 gevallen Amerikaanse soldaten in Vietnam, maar er is geen spoor te bekennen van de tenminste twee miljoen Vietnamese burgers die tijdens die wrede oorlog omkwamen.

Het is natuurlijk niet raar dat de Amerikaanse regering meer aandacht heeft voor haar Amerikaanse dan Jemenitische slachtoffers, toch is dit een typisch staaltje oorlogspropaganda. Door de dood van je eigen burgers te dramatiseren, terwijl je de doden van het andere land buiten beschouwing laat, zorg je ervoor dat Amerikanen zich voortdurend als slachtoffer zien van verschrikkelijk, bruut en tragisch geweld. Ze zien zich nooit als de aanstichter ervan.

Zo hou je de bereidheid en acceptatie van oorlog bij je burgers levend. Deze barbaren blijven ons uitmoorden, dus we hebben geen keus, anders dan te vechten. Niets van dit wil zeggen dat het eerbetoon aan Owens, en de getoonde sympathie aan zijn vrouw, onterecht is. Het tegenovergestelde is waar. Als de Amerikaanse regering een klein deel van haar bevolking naar het buitenland stuurt om alle risico’s van een oorlog te dragen, is het alleen maar gepast dat de elite een symbolisch gebaar maakt.

De reacties in de dagen na het moment van Owens waren fascinerend, omdat de hekel die de pers heeft aan Trump, botste met het instinctieve gevoel om alles rond Amerikaanse soldaten te vereren. Nog interessanter is om te zien hoe Amerikanen geleerd wordt om over oorlog na te denken. Om te zien hoe makkelijk het voor de politieke elite is, ongeacht de verkiezingsuitslag en ongeacht de harde cijfers van zinloze doden, maar oorlog te blijven kunnen voeren. De propagandamethoden zijn uitgebreid getest en lopen als een trein.

 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here